Set Calepino, uitgepakt

Calepino Kerstmis Verzameling 2011

Het is inderdaad al meer dan twee jaar geleden dat ik deze mooie set notitieboekjes van Calepino online besteld heb. En het is pas eerder dit jaar dat ik besloten heb om de schrijf- en papierwaren, die ik compulsief periodiek moet aankopen, kort te bespreken op mijn eigen blog.

Zoals ik wel meer doe, als ik in een bijzonder analoge gemoedstoestand verkeer, ga ik online op zoek naar verzamelaars, reviewers en leveranciers van notitieboeken en -boekjes. Ik vond Calepino online en was vooral geïntrigeerd door de, wellicht oppervlakkige, gelijkenis met de setjes van Field Notes (waar ik er ook een kleine horde van liggen heb).

De Set

De set zit verpakt in een aantrekkelijke kartonnen doos. Mooi! Een set! SET!

DSCN4567

 

Calepino Set Geopend

In de set zitten:

  • 3 x notitieboekje met gelijnd papier
  • 2 x 3 x notitieboekje met geruit papier
  • 3 x notitieboekje met blanco papier

Elk Calepino notitieboekje bevat 48 (ongenummerde) bladzijden en heeft een kartonnen omslag. Op de omslag staat vooraan het merk en het nummer (Nummer 1 is de gelijnde variant, Nummer 2 de geruite en Nummer 3 de blanco). Ook staat er “Fabriqué en France” te lezen. Logisch, toch? De Fransen zijn chauvinistisch genoeg. En het mag, wat mij betreft.

Calepino Notitiboekje No 1 Gelijn

Elke variant heeft een eigen kleur die prominent weergegeven wordt in twee gekleurde banden op de omslag. Rood voor de lijntjes, groen voor de ruitjes, en blauw voor de blaco-blad exemplaren. En, zoals het hoort, heeft de omslag afgeronde hoekjes die vrij vloeiend overgaan op de rechte lijn, zonder merkbare onderbreking.

Reeksen en kleuren! Daar word ik dus vrolijk van. Echt waar!

Achteraan staat een afgekorte url van de website van Calepino en de vermelding dat het boekje uit 100% gerecycleerd materiaal bestaat.

Calepino No. 1 - Binnekant omslag vooraan

Aan de binnenkant van de omslag vooraan vindt je de gebruikelijke vakjes voor het noteren van enkele van je persoonlijke gegevens van de start- en einddatum en -locatie van het betrokken exemplaar (i.e. om de datum in te vullen waarop je bent beginnen noteren in je boekje, en waar, evenals de datum einde notities en waar dat dan weer plaats vond). Vind ik altijd wel passend, ik zag dit voor de eerste keer in de Fieldnotes reeks (maar dat was dan ook de eerste reeks ‘echte’ notitieboekjes waarmee m’n hele verslaving wellicht begonnen is).

Calepino No. 1 - Binnenkant Omslag Achterkant

Twee nietjes houden het boekje bijeen. Het boekje blijft uiteraard niet open en vlak liggen, daar is het veel te dun voor. De kartonnen omslag heeft de neiging om een beetje rechtop te blijven staan.

Het papier is redelijk zacht en glad genoeg. De bedrukking van lijnen of ruitjes is in een kleur die past bij de reek (Nummer 1, gelijnd, rode band op de omslag, heeft een soort oranje-terracotta kleur van lijntjes op het papier). Pagina’s nummeren doe je uiteraard zelf, als je dat wil tenminste.

Het papier laat zich gemakkelijk beschrijven met potlood, balpen, gelpen, etc… alhoewel ik het nog niet geprobeerd heb met een vulpen.

Extras

Set Calepino, uitgepakt

Verder vind je in deze set ook nog eens:

  • 1 x set van 6 zwarte balpennen
  • 1 x set van 6 potloden, zonder punt, met gum
  • Een blanco kaart met enveloppe
  • 2 x kartonnen latje
  • 2 x visite kaartje Calepino
  • Een soort flyertje met een korte beschrijving van de oorsprong van product en bedrijf
  • een eindje koord! Echt!

Calepino set - potloden en balpennen

De balpennen zijn eigenlijk de alomgekende balpennen van BIC, zwart. Er werd tekst opgedrukt : “CALEPINO Fabrique en France”. De pen schrijft prima, zoals je van een BIC mag verwachten.

De potloden heb ik nog niet uitgeprobeerd. Het hout is, voor zover ik kan zien, vrij bleek van kleur. De potloden zijn mooi geel en hebben dezelfde opdruk als de pennen, maar dan in ‘t zwart. Er staat tevens een aanduiding van soort op, nl. “No 2″. Een nummer 2 potlood is eerder aan de zachte kant (op een schaal van 1 tot 4) en is vergelijkbaar met een HB (hier gelezen).

Ik heb er dus nog geenenkele door en scherper gejaagd, en heb dus geen idee hoe ze zich op papier gedragen.

Calepino set - extra's

Al die overige extra’s zijn mooie stukjes waar de tekst in verzonken relief op gedrukt werd, iets wat ze bij Calepino nog goed kunnen en waar ze trots op zijn.

Al bij al een prachtige set! Ben momenteel nog m’n eerste notitiboekje (een No 1, rood, gelijnd) aan het volschrijven.

Later maak ik nog wel eens een vergelijking met Field Notes.

Zijn er nog die dit merk kennen? Gebruikt hebben?

 

 

De Denker van Rodin

De Levensvraag

Nog steeds in navolging van de oefening rond het schrijven van een essay, dient er vandaag een levensvraag geformuleerd te worden. Niet beantwoord dus, enkel geformuleerd.

Eerder hadden we het al over Het Essay, nu is het dus tijd voor een nieuwe opgave. De opdracht luidt meer bepaald als volgt:

  • Zoek een vraag, een kwestie, een zorg die al een tijd in je hoofd rondwarrelt. Je hoeft er nog geen antwoord op te weten. Liever niet.

  • Probeer je gedachte op te schrijven en kijk of je er een algemene, abstracte vraag uit kunt afleiden.

  • Elke essay begint in wezen met zo’n vraag. Kijk vooral naar kwesties waarover je twijfelt: hoe duidelijker het antwoord je voor ogen staat, hoe ongeschikter het onderwerp is voor een essay.

De Kwestie Die In M’n Hoofd Zat

Er is, gelukkig maar, een kwestie die inderdaad al langer in mijn hoofd zit. Er zitten daar meerdere kwesties natuurlijk, maar er is er ook eentje die recent nog aan de oppervlakte kwam om goeiedag te zeggen.

Mensen lopen al lang rond op deze aardbol. En schijnbaar is er altijd al een vorm van organisatie geweest wanneer mensen in groep leven. Hopman of medicijnman, clanhoofd, dorpsoverste, koning met gevolg.

Maar ooit kwam er nood aan een stem voor het volk, aan volksvertegenwoordiging. En aan scheiding der machten. En gelijke rechten.

En nu zitten we volgens mij met regeringen, die zich overal mee moeien, die vooral veel geld kosten, en zelf geregeerd worden door andere partijen of machtige bedrijven.

De Levensvraag

Kan dit zo nog verder, vraag ik me dan wel eens af? Is zo’n regering of overheid niet voorbijgestreefd? Ze zijn toch verouderd, voorbijgestreefd, corrupt, overbodig.

Of nog:

Is er een vorm van samenleving mogelijk, zonder vorm van overheid?

Als dat geen onderwerp is voor een essay!

Wat denk jij?

 

Foto van Dirk Huijssoon

Essays of Michael Seigneur de Montaigne

Het Essay

Gepord door een schrijfoefening op Schrijven Online besluit ik dan toch maar WordPress te openen om er de beoogde resultaten permanent te maken.

Oefening Eén dus.

Wat is een essay?

Volgens mijn primaire internetbron Wikipedia:

Een essay is een beschouwende prozatekst of een artikel voor krant of tijdschrift, waarin de schrijver zijn persoonlijke visie geeft op hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen. In het Engels verwijst de term meer in het algemeen naar een opstel of betoog. De Nederlandse betekenis komt echter van het Franse ‘essai’, wat zoiets betekent als probeersel of proeve.

Een essay is dus een tekst, als ik het goed begrijp, over eender welk onderwerp, niet gebonden aan een bepaalde vorm of stijl, persoonlijk, en van probeerselachtige aard. Het kan in een essay dus over eender wat gaan.

De context van deze oefening geeft aan dat gelijk welk stukje tekst dat je zou kunnen terugvinden in een krant, tijdschrift, magazine, … van de redactie, de columnist, de lezer, de briefschrijver, …enz. als essay kan gelden.

Je vind essays dus overal waar je het geschrevene kan lezen. Ik dacht in de eerste plaats eigenlijk aan het internet. Het internet staat vol essays. Je kent ze wellicht beter als blogs. En een blog is, alweer volgens Wikipedia:

Een weblog of blog is een persoonlijk dagboek op een website dat regelmatig, soms meermalen per dag, wordt bijgehouden. Meestal gaat het om teksten die in omgekeerd chronologische volgorde verschijnen. De auteur, ook blogger genoemd, biedt in feite een logboek van informatie die hij wil meedelen aan zijn publiek, de bezoekers van zijn weblog.

Dat vind ik nog te dicht aanleunen bij het originele concept van een weblog, nu al geruime tijd samengetrokken tot blog. Tegenwoordig zijn blogs veel meer te beschouwen als persoonlijke beschouwingen, uitdrukkingen, vraagstellingen. En dus minder als pure logboeken die toevallig via het medium internet gepubliceerd worden.

Wat doen die essays ?

Niets! Of vanalles. Dat hangt er nogal van af denk ik. Opdat essays iets zouden kunnen doen, moet je volgens mij twee dingen in acht nemen: wat is de intentie van de auteur en wat is de reactie van de lezer?

Het kan de intentie zijn van de schrijver om een betoog te houden, vragen op te werpen, een kritiek te leveren, een discussie los te weken. Of de schrijver heeft misschien helemal geen intenties in die zin, misschien wil hij of zij enkel maar gedachten spuien, ideeën aan het papier toevertrouwen. Wat mij betreft kan het allemaal. Essays kunnen persoonlijk zijn, ze kunnen ook uitlokken, aanzetten tot nadenken.

Wat de lezer daar dan van vindt is wellicht al dan niet ondergeschikt in functie van de intentie van de auteur. Een schrijver die nu net reactie wil losweken of verandering wil bewerkstelligen, hoopt vermoedelijk op enige reactie van de lezer. De essayist die om louter persoonlijke redenen het essay hanteert is wellicht minder geïnteresseerd in wat de, misschien eerder toevallige, lezer daar van vindt.

Dus, een essay is…

…een persoonlijke tekst, al dan niet bedoeld als betoog of als middel om reactie of nadenken te veroorzaken, dat niet per se aan bepaalde vormvereisten of stijl hoeft te voldoen, eerder kort is, en in finaliteit een bepaald onderwerp, vraagstuk, probleem gericht aansnijdt, en eventueel goed onderbouwd verder uitdiept. En tot een bepaalde conclusie komt, want dat is belangrijk, zelfs al werpt de conclusie nog meer vragen op.

Essays kunnen dus leiden tot nog meer essays. Dat maakt het volgens mij boeiend. Misschien ook wel wat lastig, als je al die essays wil gaan lezen.

Ik zou ze, om te beginnen, liefst schrijven. Maar moet ik er dan niet eerst enkele lezen?

Wat denk jij?

pen en brief

Brief aan Mezelf

Ik stuur een brief aan mezelf. Een mezelf in de toekomst meer bepaald. Een brief gericht aan Robin Leysen.

Idee

Dit vel vol woorden wordt echter niet rechtstreeks verstuurd naar Robin Leysen, dat zou flauw zijn. Nee, die enveloppe stuur ik naar iemand die ik ken. Bij het experiment horen dan instructies, bijvoorbeeld deze:

  • Lees de brief die Robin aan zichzelf gericht heeft
  • Verbaas u kort over de beweegredenen maar ga echter terstond over naar volgende puntje
  • Voeg iets toe aan die enveloppe: dat kan een anekdote zijn, een herinnering, een woordje van aanmoediging of genegenheid, of zelfs een vermaning of verwensing. Maakt niet uit wat je schrijft of toevoegt, maar doe er alsjeblief iets mee.
  • Het is ten strengste verboden materiaal uit of van deze brief te verwijderen!
  • Indien de dag waarop u de brief wenst te versturen, niet valt in het jaar 2049, gelieve de brief dan door te sturen naar iemand die je kent en die ook Robin Leysen kent of gekend heeft.
  • Zorg ervoor dat de instructies terug bij de aangevulde brief zitten!
  • Indien de dag waarop u de brief wenst te versturen, wel valt in het jaar 2049, gelieve de brief dan op te sturen naar <hier moet ik nog een adres of postbus voor vinden, iets dat voor lange tijd kan gereserveerd worden>

 En dan…

Bedoeling is dan dat ik tegen mijn 80ste verjaardag een geweldige brief krijg van mezelf, aangevuld met anekdotes, verhalen, herinneringen, affecties, verwensingen, etc… van mensen die ik gekend heb.

Lijkt me iets geweldigs.

Dus ga ik dat doen.

Foto bron

blog

Tussentijdse Terugblik op Redenen om te Bloggen

Een tijd terug maakte ik deze blog aan voor een aantal specifieke redenen.

De belangrijkst redenen waren (en zijn nog steeds) de volgende:

  • Een blog als dagboek, als spoor van relevante gebeurtenissen
  • Een parkeerterrein voor ideeën
  • Proberen reacties los te weken via een blog
  • Schrijven!
  • En misschien zelfs professioneel bloggen

Ik zie net dat het laatst gepubliceerde artikel al bijna een jaar oud is. Is dat een eerste teken van een zoveelste mislukte poging om te gaan bloggen ?  Wellicht. De gewoonte zit er nog steeds niet in.

Bloggen – Is het dan zo moeilijk ?

Ik had een tijd geleden ook toegang tot een gratis Lifehack Lesson over beginnen bloggen, maar zelfs daar heb ik de tijd niet voor genomen. En nu is die “les” niet langer gratis natuurlijk… Niet dat het niet langer beschikbaar zijn van dat artikel de reden is dat ik niet meer geschreven heb.

Waarom blijkt het dan toch zo moeilijk om een blog gewoonte te kweken? Ik heb daar voor mezelf geen antwoord op, en het internet staat volgens mij vol van blogs die daar vast wel antwoorden op hebben.

Het is misschien wel eens tijd om mijn beweegredenen voor het bloggen te evalueren!

Maar eerst een observatie vooraf: blijkbaar heb ik nog een aantal privé berichten, die dus niet publiekelijk te zien zijn. Dus mag ik niet vergeten om mezelf toch aan te melden op m’n eigen blog zodat ik die privé artikels nog eens kan herlezen.

Even kijken:

  • Dagboek : veel dagboek is er niet bij, vind ik. Er zijn dus veel privé artikels, maar dikwijls gaat het over een idee, of een observatie of heeft het te maken met schrijven. Het bijhouden van een soort dagboek lijkt dus niet echt een goeie reden voor mij om een blog bij te houden. Wel heb ik ondertussen een aparte blog die dienst doet als project journal. Maar ook daar heb ik sedert m’n vertrek in groot verlof en de daarmee gepaard gaande terugkeer aan ‘t werk nog niet veel aan toegevoegd.
  • Parkeerterrein voor ideeën : er zijn er een paar. Meestal ideetjes voor blogartikels nota bene! Daarvoor kan deze blog nog dienst doen. Daar heb je als bezoeker nog niets aan natuurlijk. Ik moet m’n eigen blog dus meer nakijken om die ideeën te laten rijpen, om ze te bewerken, te veranderen en te laten groeien. En uiteindelijk moet ik er iets mee gaan doen.
  • Reacties losweken: daar heb ik nog niets mee gedaan, niets voor gedaan. Artikels van dat kaliber heb ik dus gewoonweg niet. Nog niet. Het blijft een betrachting.
  • Schrijven : er zitten her en der kleine schrijfseltjes (nog steeds privé), of nog ideeën over situaties, conflicten, personages, etc… Het schrijven op zich vlot helemaal niet. In oktober begint een cursus schrijven, ik ben daar voor ingeschreven. Ik verwacht er veel van.
  • Professioneel geblog: die ideetjes zijn er, de artikels nog niet… Maar die komen er nog wel. Het is dat er wat research nodig is, vooraleer ik kan beginnen schrijven.

Kortom, de meeste redenen blijven overeind.

 

Waar blijft de energie dan, nodig om te bloggen ?

 

Foto bron

gestapelde keien

Productiviteit en De Pot Met Stenen

Productiviteit, is dat een probleem?

Wie kent het probleem van de Pot met Stenen ?  Je kent dat wel, het vullen van een pot met stenen. Dat gaat over productiviteit, misschien ook over persoonlijke ontwikkeling. Hoe krijg je zo’n pot vol ? Of, beter gezegd, wanneer is die pot echt vol ? Je hebt grote en je hebt kleinere stenen en steentjes. Of rotsblokken. En keien. En kiezels.

Een analogie

gestapelde keien, productiviteitGemakkelijk! Ik gooi al die grote blokken in de pot en, hey presto, de pot zit vol! Alhoewel… als je daarna, aan diezelfde pot, die kleinere keitjes toevoegt, en je schud eens met het geheel, wedden dat het nog steeds allemaal in die pot past ?  En daarna, je raad het al, krijg je wellicht nog gemakkelijk de kiezeltjes en de allerkleinste korreltjes zand er ook nog wel bij. Schudden maar!

Zo krijg je die Beruchte Pot dus echt vol. Maar wat denk je dat er gebeurd als je omgekeerd te werk gaat ? Als je nu eens zou beginnen met het zand onderaan de pot te strooien, op de bodem ?  Daarna de keitjes erop, en de kiezeltjes. Gaat nog net. Maar die laatste, grote, rotsblokken, die krijg je er gegarandeerd niet meer bij. Daar gaat je productiviteit!

Stelling : Al je engagementen, al je to do’s, zijn eigenlijk zoals die stenen . Je hebt grote taken, en je hebt belangrijke taken. Je hebt uiteraard ook kleine en/of minder belangrijke taken. En je eigen persoon, die al die dingen moet zien uit te voeren, is de pot!

Productiviteit dus

Wat heeft dit nu allemaal te maken met je productiviteit ?

Dat is een interessante analogie. Was me onlangs weer eens aan het buigen over de hoeveelheid ‘werk’ die een mens heeft. Werk is alles wat je bezighoudt en wat je denkt te moeten doen. Dus niet alleen je ‘werk’-werk, maar werkelijk alles dat je bezighoudt. Dus ook die dingen uit de persoonlijke sfeer. Al dat werk vormt eigenlijk het geheel aan engagementen dat je aangegaan bent tegenover jezelf of tegenover anderen. Je hebt dus op een gegeven moment besloten om dat allemaal te doen. Maar eerder vroeg dan laat ga je je zorgen beginnen maken, omdat je tijd tekort komt om al die engagementen te realiseren, dus om al dat werk verzet te krijgen. En dan begin je te piekeren, lig je constant te denken aan wat je nog allemaal moet doen. En daar denk je dan ook nog eens aan op het verkeerde moment. Als je thuis zit denk je aan wat je op het werk nog allemaal moet verzetten. En als je op je werk bent, dan denk je, omgekeerd dus, aan wat je thuis nog allemaal te doen hebt en dus straks moet aan beginnen als je thuis komt. Ons ellendige brein kan die alerts namelijk niet op het meest geschikte tijdstip lanceren, nee, dat ambetante gezeur van je hersenen komt er steevast op het verkeerde moment.

Vergelijk al die engagementen dus maar met de Pot Met Stenen. Je hebt op het werk een aantal grote dingen te doen, projecten zeg maar. Dat zijn de grote rotsblokken. Je hebt ook veel klein grut te doen, zoals telefoontjes plegen en mails beantwoorden. Dat zijn de kleine kiezeltjes. Het is volgens mij inderdaad zo dat, als je je zou bezig houden met teveel van dat klein spul, je bakje al gauw net dat beetje te vol zit, dat er geen dikke rotsblok niet meer bij kan. Dus dat op zich is al niet goed. Je zult normaliter moeten gaan voor een paar van die grote rotsblokken, waar je je echt in kunt vastbijten. Als je een paar van die grote projecten in je bak hebt, en mensen vragen om er nog grote projecten bij te nemen, zal je zelf wel merken dat dat niet meer kan. Je bak zit nog niet vol, maar grote rotsblokken of projecten kunnen er niet bij. Dat weet je gewoon, en de analogie met de pot bevestigt dat ook. Dus, je neemt kleinere taken nog wel aan, want die passen in je pot! Na verloop van tijd geraakt je bak dus voller. Trouwens, op dit moment geldt nog steeds dat, als je teveel van dat klein grut binnen neemt, je bakje weer inefficiënt zal vollopen, te vol om nog kleinere keien binnen te nemen, maar nog niet 100 procent vol. Dus, kleinere taken worden opgenomen, totdat je ook merkt dat die er niet meer bij kunnen. Ondertussen kan het natuurlijk gebeuren dat je een project afgewerkt krijgt. Joepie! Da’s een blok minder in je bak, en dat merk je. Er komt in een klap opeens flink wat ruimte vrij. Net zo is het in real life, als je een project hebt kunnen afronden. Vraag is of je er dan onmiddellijk een nieuwe project terug kan bijnemen. De pot-analogie zal zeggen van ja, als het snel genoeg gebeurt. Als het niet snel genoeg gebeurt loopt je bak weeral vol met kleine, minder belangrijke taken! Dus oppassen daarmee. Wat dan de allerkleinste kiezeltjes en korreltjes bevat, daarvan kunnen er wel altijd nog een paar bij. Totdat de bak overloopt natuurlijk. Maar dat kan lang duren. Soms krijg je ook kiezeltjes en korreltjes die afspringen van een grotere blok, dat zijn extra taken die ontstaan omdat je met projecten bezig bent. Dus dat is niet abnormaal.

Dus pak die grote rotsblokken aan, vooraleer je verdrinkt in al die kleine kiezeltjes.

Veel plezier ermee!

Foto: FreeDigitalPhotos.net

blog

Mijn Vijf Redenen om te Bloggen

En met bloggen bedoel ik bij deze eigenlijk een soort dagboek bijhouden. Een journal zoals dat dan heet. Want het zal hier niet over een specifieke blog of topic gaan, dit is geen puur privé of familiale blog, ook geen professionele blog. Een ook geen geleuter.

Deze blog is een vat vol observaties, notities, bedenkingen, parkeerplaats, en zaadjes.

Ik ben deze blog gestart om volgende redenen:

  1. Dagboek – Ik wil toch een spoor van een aantal relevante gebeurtenissen in mijn leven. Niet zozeer voor het nageslacht (dat kan wel, natuurlijk), maar voor mezelf. Soms weet je niet eens dat iets relevant is, tot veel veel later. Maar de details van de gebeurtenis in kwestie ben je dan misschien kwijt. Ik wil dat dus bijhouden. Dit is dan ook de reden die het meeste aanleunt bij de dagboek-gedachte.
  2. Parkeerterrein voor ideeën - Ik wil met deze blog ook bepaalde ideeën of gedachtegangen wat meer vorm geven of concreter maken. Soms heb ik een idee, en wil ik daar over schrijven, of wil ik het verder uitwerken en acteren. De ene keer is het privé, andere keren zal het een publiek artikel zijn. Maar soms moet ik het idee kwijt, moet ik het ergens kunnen parkeren. Om het terug te lezen, om er verder over na te denken. Zo kan er iets broeien en groeien. Of niet.
  3. Reacties losweken – Andere keren wil ik iets kwijt, niet per se om het als idee uit te werken, misschien wel, maar om er eens over te filosoferen, en plein public, hopende op reacties van anderen. Dat leidt dan hopelijk tot een interessante dialoog.
  4. Schrijven – Dit blog ga ik ook gebruiken om wat schrijfsels bijeen te pennen, wellicht allemaal privé. Totdat er iets goeds uit komt.
  5. Professioneel bloggen - En, last but not least, zal ik dit blogje ook gebruiken als potentieel klankbord voor materiaal uit de meer professionele sfeer. Denk ik. Zo zou er hier af en toe wel eens iets kunnen komen te staan over project management, of GTD, of ICT, of leadership, of … En als dat goed aanvoelt, begin ik misschien een aparte ‘professionele’ blog. Met of zonder personal branding, dat ga ik ook nog bekijken.

Redenen genoeg dus, me dunkt!

 

Foto bron

Wat Ik Nog Wou Zeggen

Deze blog is eigenlijk nog niet dood. Je gelooft me niet. Ik merk het. De blog is evenmin springlevend, dergelijk predicaat is inaccuraat. Maar dood is ze evenmin.

Er moet geschreven worden, dat is duidelijk. Waarover, wanneer, wie en waarom ? Dat zijn vooralsnog onbeantwoorde vragen.

Het schemert. Nu, op dit eigenste moment. En dat is wel passend vind ik.

Tot binnenkort!

Schaf Die Mistlichten Af!

Mistlichten. Ik heb er een hekel aan. Je hebt ze NIET nodig, beste mensen, ik zie je heus wel! We rijden meestal met voldoende volk op de autosnelwegen, en de gemiddelde snelheid is laag, dus rijden we toch altijd te traag en te dicht op mekaar.

MistlichtenMaar o wee als het ook maar een beetje mistig is. Dan gaan die mistlampen vooraan, achteraan, onderaan, bovenaan allemaal aan!

Niet nodig.

Stop daarmee – ik zie je echt wel, en krijg er koppijn van.

Wat doe je dan als geïrriteerde chauffeur, starend naar die joekel van een rode vlek van je voorligger ? Even flitsen met groot licht. Maar de doorsnee bestuurder, die snapt het nooit. Echt nooit.

Jammer, moesten ze meegeven in de rijopleiding.